Lipcowe podziwianie natury

 

Szczęście jest jak motyl; im bardziej go gonisz, tym bardziej ci ucieka.

Lecz gdy zwrócisz swoją  uwagę ku innym rzeczom,

przyfrunie i usiądzie łagodnie na twoim ramieniu.

(Nathaniel Hawthorne)

Lipcowe podziwianie natury to czas pełni lata...  Przyroda tętni życiem... W ogrodzie, na łące, w Małym Lasku, mogłam zaobserwować apogeum aktywności owadów, nieśmiałe ptasie śpiewy i ruje u saren... Lipcowy ogród kipi  zielenią, mieni się kolorami... Słoneczne dni, przeplatane deszczem sprawiły, by kwiaty ukazały swoje piękno...

Prześlicznie kwitną róże... Ich kwiaty od wieków wielbione... Zachwycają ludzi swoim nietuzinkowym wyglądem i bardzo często intensywnym zapachem... Lipiec to szczyt sezonu na jeżówki... Te wytrzymałe byliny rozpoczynają nieśmiało kwitnienie pod koniec czerwca... Jeżówki cieszą oko swoimi barwnymi płatkami oraz wypukłymi środkami... Kwiaty i ich piękno sprawiają, że życie jest lepsze, urokliwsze, wspanialsze...

W lipcowym ogrodzie za zasięgiem czasu,

lubię odpoczywać od nadmiaru wrażeń.

Odnajduję myśli niespisanych zasób,

głęboko oddycham i o tobie marzę.

Mogę pójść na spacer o wczesnej godzinie,

gdy różowy obłok piórem dzień otwiera;

spójrz, lipiec czerwienią krasi jarzębinę,

choć przez chwilę pobądź ze mną tu i teraz...

( Ewa Pilipczuk )

Lipiec to miesiąc szczytowego rozwoju dla wielu gatunków motyli... Długie, słoneczne dni i wysokie temperatury sprzyjają ich aktywności... Te barwne, delikatne owady ożywiają ogród i dostarczają wiele radości... Oprócz walorów estetycznych motyle to również ważni zapylacze roślin ogrodowych...

Pszczoły bardzo intensywnie pracują, zbierając nektar z kwitnących o tej porze roślin... O jakiegoś czasu obserwuję pasącą się na łące sarnią rodzinkę... Powoli przemieszczają się i skubiąc trawę i cały czas są bardzo czujne, płochliwe i wypatrują czy nic im nie zagraża... Sarny mają bardzo dobrze rozwinięty zmysł słuchu i węchu, dlatego zdjęcia są robione przez szybę...

Czas pędzi jak szalony... Dokładnie za 12 dni, dobiegnie końca  obecny miesiąc... Bardzo boleję, że tak szybko mija lato, a ja całym sercem kocham tę porę roku... Tyle piękna mogę oglądać w tym czasie... Uwielbiam wstawać  bardzo wcześnie rano, szczególnie gdy zapowiada się słoneczny, niemal bezchmurny dzień... Spacerując z kubkiem herbaty, zachwycam się ciszą poranka, która wita  nowy dzień... Nieśmiałe jeszcze promienie słońca wpadają do ogrodu, wciskają się w jego zakamarki, muskają krzewy, kwiaty...  Ten poranny spektakl światła, gdy promienie słońca budzą do życia przyrodę, to idealny czas by celebrować spokój, piękno kwiatów i idealny moment na poetyckie refleksje...

Nikt twojego imienia nie powiedział: lato,

nikt słowem swym nie zajrzał do twojego wnętrza

bo twoja treść - monstrancja jest to przenajświętsza

przedzielona od świata upalną makatą.

Ciało jest gorące, żółte doskonałe,

obnażone na żądzę, ale nie na miłość,

nie zamieszkała w tobie drży zawiłość

i zielone ogrody, i kołacze białe.

I jedna tylko sprawa dla twe żary stanie,

jedno tylko dla ciebie, o lato, podobne

i jak ty rozpalone, i jak ja osobne

i w ogień spowinięte - samotne kochanie.

(Jarosław Iwaszkiewicz)

Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozostawione komentarze...

Serdecznie wszystkich pozdrawiam...