środa, 28 września 2016

Tylickie motefy czyli bulgot z głębi ziemi




W ostatni  sierpniowy weekend odwiedziłam Tylicz... Wieś  malowniczą, dość sporą, która zachowała charakter niewielkiego, dawnego  miasteczka... Tutaj są dwa obiekty moich zainteresowań: cerkiew grekokatolicka i  drewniany kościół...  Tylicz znajduje się na granicy dwóch regionów: Beskidu Sądeckiego i Beskidu Niskiego...

Tutejsze krajobrazy zachwycają swoim pięknem... Urzeka   jego położenie  w dolinie dwóch potoków: Muszynka i Mochnaczka, a także  niezwykle ciekawa historia, niepowtarzalny klimat, nieskażona przyroda, czyste powietrze... Świetnie utrzymane trasy piesze i rowerowe, stadnina koni, basen, liczne stacje narciarskie, trasy biegowe, dają  szerokie możliwości wypoczynku zarówno latem jak i zimą... Ech, żal było stąd odjeżdżać ale miałam jeszcze inne plany... Pożegnałam Tylicz... Jechałam do Powroźnika i wtedy zobaczyłam: Mofeta Tylicz...


Nie mogłam sobie przypomnieć  co to jest  mofeta i skąd znam tę nazwę? Wystarczyło wypytać wujka Google i podjechać do osady turystycznej "Domki w lesie"...  Na teren osady weszliśmy bez żadnych problemów... Już przy wejściu witały nas kwitnące kwiaty...  "Domki w lesie" są położone w urokliwej dolinie, otoczonej lasem... Wszędzie panował ład, porządek i zachwycały swym pięknem kwitnące, czerwone pelargonie a grupy słoneczników tworzyły niezapomniany widok... Nie mogłam przejść obok nich obojętnie... Oczywiście, zrobiłam  całą serię zdjęć..


 







Miejsce mofety jest świetnie oznaczone tablicami informacyjnymi... Przy  ścieżce prowadzącej  w  głąb  lasu   jest również  duża  tablica  z  mapą   geologiczną  oraz szczegółowy opis mofety...




Tylicka mofeta to ciekawa atrakcja przyrodnicza, która jest  jednym z największych tego typu obiektów w Europie... Otwarto ją dla zwiedzających w październiku 2011 roku...  Mofeta to zjawisko naturalnego, chłodnego wyziewu wulkanicznego, z którego wydobywa się dwutlenek węgla, z drobnymi domieszkami innych gazów... Gaz dodatkowo wydobywa się tutaj w wodzie powodując powstawanie bąbelków, bulgotek i dychawek...  Mofeta obudowana jest jedenastoma połączonymi ze sobą kręgami, każdy o średnicy i głębokości 1 metra... Na jej terenie znajduje się około 50 bulgotek (ujścia podziemne, przez co woda wygląda jak gotująca się błotnista zupa) i dychawek (ujścia nad ziemią, gdzie z lekkim świstem uchodzi "oddech ziemi"). Ciekawostką jest smak wody  w poszczególnych kręgach: w każdym podobno nieco inny...





Trudno mi się osobiście odnieść do tego co teraz piszę... Bardzo trudno mi uwierzyć, że to prawda... Tylicka mofeta znana jest z niesamowitej historii, pełnej tajemnic... W latach 60 -tych XX wieku, mofety zostały otoczone kręgami w celu pozyskiwania dwutlenku węgla przy hodowli alg służących, jako pasza dla zwierząt... W tamtych czasach bardzo kombinowano z paszami... To wtedy też sprowadzono  agresywną roślinę inwazyjną, Barszcz Sosnowskiego, która powoduje degradację środowiska i bardzo trudno ją zwalczyć... Wracając do mofety... To jedna z największych tajemnic PRL-u... Prowadzono badania na potrzeby stworzenia skondensowanego pokarmu dla kosmonautów ze Związku Radzieckiego... Dwutlenek węgla przyspiesza rozwój glonów, toteż uczeni mieli nadzieję, że algi znajdą tutaj doskonałe warunki do rozwoju... 

Stworzono ośrodek badawczy alg pod oficjalnym szyldem ośrodka rolniczego... Ujścia dwutlenku węgla obudowano kręgami, znad których zbierano utleniający się gaz i odprowadzano go rurkami do donic, gdzie hodowano algi.... Okazało się, że algi w dużych i częstych ilościach nie są zbyt dobrze przyswajane przez organizm ludzki i ich produkcji zaniechano... Władze komunistyczne ośrodek zamknęły, a mofetę zasypano... Dopiero w 2011 roku została odkopana... Hmmm, zastanawiam się czy to jest prawda czy fałsz?






Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozostawione komentarze...
Serdecznie wszystkich pozdrawiam...







niedziela, 25 września 2016

Przyszła jesień kolorowa








zakochaj się w deszczu jesienią
kiedy pada i tańczy z zawieją
łzami szczęścia zachłyśnij nad ziemią
kochaj drzewa co od wiatru ciemnieją

w strugach deszczu oszalej nadzieją
niech twe troki opadną czeredą
krople deszczu w brylanty zamieniaj
kiedy dosyć masz zmartwień i cienia

Zatańcz z wiatrem cancana wśród drzew
w rytm płynących pod niebem obłoków
niech gorąca popłynie znów krew
radość znów się uśmiechnie o zmroku






- Przyfrunę do ciebie w jesienny poranek.
  Czy chcesz?
- Chcę.
  Bardzo chcę.
- Więc przyfrunę by cię objąć ciepłym dotykiem 
   musnąć szeptem słów niewypowiedzianych
   objąć rękoma pełnymi marzeń
   przytulić w przestworzach nieba
   i zanucić kołysankę pragnień.
- A jeśli nie przyjdziesz?
   Jeśli noc cię zatrzyma?
- Rozproszę mrok silnym podmuchem
   słońcu wykradnę promienie
   przemknę po różanych autostradach poranka
   poszybuję z ptakami
   wzrok utkwiwszy w błękicie
   odnajdę cię pośród innych obłoków
   choćbyś odpłynęła daleko
   dosięgnę ogromnym sercem
   zbudowanym z miliona powiewów...

     BASIA WÓJCIK




Jesień  przyszła  nieubłaganie,  a  wraz  z  nią  chłodne  i  coraz  krótsze  dni...  Na szczęście jest cudowna, słoneczna pogoda... Może tym razem uda się  to jesienne piękno  jak  najdłużej  zatrzymać...  Powtórzę  za    OZONKĄ

Lubię jesienią mgły poranne,
zamglone krajobrazu krańce,
Lustro jeziora, kwiaty barwne,
wszystko zaklęte w mgielnej bańce.

Dzisiaj, tuż przed godziną dziewiątą spojrzałam w okno... Hen daleko, dostrzegłam sarenkę robiącą toaletę... Wzięłam aparat do ręki i zrobiłam  pierwsze zdjęcie... Wtedy zobaczyłam, że to Basia i w pobliżu leżą  przytulone do siebie jej dzieciaczki... Po chwili zaczęła biec do korytka, widząc to małe popędziły za nią... Pamiętacie, że koźlątka urodziły się 20 maja? mają już skończone 4 miesiące... Są niemal takie duże jak Basia, tylko pyszczki mają mniejsze... Cała trójka posiada wyjątkowy apetyt... Uwielbiają jabłka, kukurydzę, pszenicę i ziemniaki... Są karmione 3 razy dziennie... O szóstej rano już patrzą w okna... One wiedzą, że zaraz dostaną jedzenie... Sporo jedzenia bo kolejne dożywianie dopiero około siedemnastej... Przed zmrokiem, ostatnia porcja jedzenia...







Korzystając z pięknej pogody wyszłam do warzywnika po fasolkę szparagową, sałatę i zieleninę (koperek, pietruszkę) do niedzielnego obiadu... Z aparatem oczywiście, bez niego nie wychodzę... Nagle nad głową coś zaszumiało... Cała chmara ptaków zakołowała i przysiadła na łące... Po chwili nadleciały kolejne ptaki... Te przysiadły na świerkach... Zdążyłam zrobić im zdjęcia...





W warzywniku jest jeszcze bardzo kolorowo... To dzięki aksamitkom i cyniom meksykańskim, które rosną w bazylii, selerach, pietruszce... Pierwszy raz zasiałam cynie meksykańskie i jestem pewna, że zagoszczą u mnie na dłużej bo są wyjątkowo piękne... Zerwane do wazonu długo zachowują świeżość... Warzywnik w wielu miejscach zieleni się, wzeszło  żyto, doskonały nawóz zielony -  poplon...








Lubię w warzywniku kwitnące słoneczniki... Do pierwszych przymrozków rozwijają swe żółte kwiaty... A w pochmurne, deszczowe jesienne dni ożywiają ogród... Aż trudno uwierzyć, że słoneczniki 2600 lat p.n.e.  zostały udomowione w Meksyku... Inkowie, Aztekowie, Otomi  traktowali je jako symbol boga słońca... Do Hiszpanii w XVI wieku   zostały przywiezione nasiona i prawdopodobnie miały być zniszczone ze względu na związek z religią... Panowała przecież inkwizycja... Sadzę dla ptaków sporo słoneczników... Niestety, prawie wszystkie zniszczyła sierpniowa nawałnica... Rosną jakieś niedobitki w których buszują ptaki...





Zdjęć jak zawsze jest dużo...
Wszystkim bardzo dziękuję za wytrwałość i dotrwanie końca postu... 
W podziękowaniu, jesienna róża...


Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozostawione komentarze...
Życzę szczęśliwego, słonecznego tygodnia...
Serdecznie wszystkich pozdrawiam...





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...